ആൻ്റണി പുത്തൻപുരയ്ക്കൽ
ഇന്ന് രാവിലെ നിങ്ങൾ ഉണർന്നപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ മനസ്സിലേയ്ക്ക് നിങ്ങൾ അറിയതെ പെട്ടെന്ന് ഉയർന്നുവന്ന ഒരു ഗാനശകലമോ, ഇന്നലെ തെരുവിൽ കണ്ട ഒരു അപരിചിതന്റെ മുഖമോ, ഒരു ഗന്ധം നിങ്ങളെ ഓർമ്മിപ്പിച്ച മറന്നുപോയ ഒരു പൂവോ, ഒരു ശബ്ദത്തിന്റെ സ്വരത്തിൽ നിങ്ങളിൽ വീണ്ടും മുഴങ്ങിയ പഴയൊരു ഭയമോ—ഇവയൊന്നും ഈ പ്രഭാതത്തിൽ നിങ്ങളുടെ ബോധമനസ്സ് ബോധപൂർവം തിരഞ്ഞെടുത്തതോ, ഓർമ്മിച്ചെടുത്തതോ അല്ല.
നിങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധ അവിടേക്ക് എത്തുന്നതിന് വളരെ മുമ്പേ, നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ മറ്റൊരു മൗനശില്പി പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു, അനുഭവങ്ങളെ കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു, ഓർമ്മകളെ ഉണർത്തുന്നു, വികാരങ്ങളെ സ്പർശിക്കുന്നു, ചിലതിലേയ്ക്ക് നിങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധയെ നയിക്കുന്നു, മറ്റുചിലതിൽ നിന്ന് അതിനെ അകറ്റുന്നു.
ഈ കാണാമറയത്തെ ശക്തി നാം എന്ത് കഴിക്കണമെന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു, ഒരു സന്ദേശത്തോട് ഒരു പ്രത്യേക രീതിയിൽ പ്രതികരിക്കുന്നു, ഒരാളുടെ വാക്കുകൾ നമ്മെ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നു. ഒരാളിലേയ്ക്ക് നാം ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു, മറ്റൊരാളിൽനിന്ന് അകലുന്നു, ചിലരുടെ സാമീപ്യം സന്തോഷം പകരുമ്പോൾ, മറ്റു ചിലരുടേത് അകൽച്ചയും അസ്വസ്ഥതയും ജനിപ്പിക്കുന്നു. പരിചിതമായ ശീലങ്ങൾ നാം ദിവസവും ആവർത്തിക്കുന്നു, നാളെയെക്കുറിച്ച് വിഷമിക്കുന്നു, ചിലത് ഓർമ്മയിൽ സൂക്ഷിക്കുകയും മറ്റുചിലത് മറന്നുകളയുകയും ചെയ്യുന്നു. ചോദ്യം ചെയ്യാതെ നാം ചില വിശ്വാസങ്ങളിൽ മുറുകെപ്പിടിക്കുന്നു, തലമുറകളായി കൈമാറിവന്ന ആചാരങ്ങളും അനുഷ്ഠാനങ്ങളും സ്വാഭാവികമെന്നോണം പിന്തുടരുന്നു, നാം ജനിച്ചുവളർന്ന സംസ്കാരം കോറിയിട്ട രീതിയിൽ ചിന്തിക്കുകയും പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. *ഇവയെയെല്ലാം നാം നമ്മുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ, വികാരങ്ങൾ, പ്രതികരണങ്ങൾ, വ്യക്തിത്വം, വിശ്വാസങ്ങൾ എന്നൊക്കെ വിളിക്കുന്നു.*ഇതിനെല്ലാം കാരണം ബോധപൂർവമായ നമ്മുടെ അവബോധത്തിന്റെ ഉപരിതലത്തിനടിയിൽ, മനസ്സിന്റെ മറ്റൊരു മാനം നിരന്തരം പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്. അത് നാം എന്ത് ശ്രദ്ധിക്കണം, എന്ത് അവഗണിക്കണം, എന്തിനെ ഭയക്കണം, എന്ത് ആഗ്രഹിക്കണം, ലോകത്തോട് എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണം എന്നെല്ലാം നിശ്ശബ്ദമായി തീരുമാനിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
നാം അറിയാതെ തന്നെ നമ്മുടെ ചിന്തകളുടെയും വികാരങ്ങളുടെയും പ്രതികരണങ്ങളുടെയും തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളുടെയും പിന്നിൽ പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ അദൃശ്യ ലോകത്തെയാണ് നാം അബോധമനസ്സ് (unconscious) എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. അത് ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്നില്ല. സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തുന്നില്ല. പക്ഷേ അതിന്റെ അടയാളങ്ങൾ, സ്വാധീനം നമ്മുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലുടനീളം കാണാം. നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ നിശ്ശബ്ദമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ആ മൗനശില്പി ആരെന്ന് നമുക്ക് പരിചയപ്പെട്ടാലോ?
സമകാലിക നാഡീശാസ്ത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, തലച്ചോറ് ഓരോ നിമിഷവും സംസ്കരിക്കുന്ന വിവരങ്ങളിൽ ബഹുഭൂരിപക്ഷവും നമ്മുടെ ബോധപൂർവമായ ശ്രദ്ധയുടെ പരിധിക്ക് താഴെയാണ് സംഭവിക്കുന്നത് എന്നാണ്. നാം കാണുന്നതും കേൾക്കുന്നതും അനുഭവിക്കുന്നതുമായ ഓരോ നിമിഷത്തിലും, ലക്ഷക്കണക്കിന് സൂചനകൾ തലച്ചോറ് ഒരേസമയം സംസ്കരിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ ഇതിൽ ഒരു ചെറിയ അംശം മാത്രമേ “ഞാൻ” എന്ന ബോധപൂർവമായ അനുഭവത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നുള്ളൂ. ബാക്കിയെല്ലാം അണിയറയിൽ, നമ്മുടെ അറിവില്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു.ഇത് മനുഷ്യാനുഭവത്തിന്റെ ഒരു നിസ്സാര സാങ്കേതിക കുറിപ്പല്ല, മറിച്ച്, അതിന്റെ കേന്ദ്ര യാഥാർത്ഥ്യമാകാം. കാരണം ഇത് ഒരു അസ്വസ്ഥജനകമായ ചോദ്യത്തിലേക്ക് നമ്മെ നയിക്കുന്നു: *നമ്മുടെ ഒരു തീരുമാനം എടുക്കുന്നത് ആരാണ്?* നാം സാധാരണ കരുതുന്നത്, “ഞാൻ” എന്ന ബോധപൂർവമായ സ്വത്വം ഓരോ കാര്യവും ചിന്തിച്ച്, അളന്ന് തിട്ടപ്പെടുത്തി, എന്നിട്ട് തീരുമാനിക്കുന്നു എന്നാണ്. എന്നാൽ സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിക്കുമ്പോൾ കാണുന്നത് മറ്റൊന്നാണ്. നാമെടുക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങൾ പലപ്പോഴും നമ്മുടെ ബോധമണ്ഡലത്തിന് പുറത്ത്, അബോധമായ പ്രക്രിയകളിലൂടെ ഇതിനകം രൂപപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരിക്കും. അതിനുശേഷം മാത്രമാണ് ബോധപൂർവമായ മനസ്സ് രംഗത്തുവരുന്നത്. ഒരു “കഥാകാരൻ” എന്ന നിലയിൽ, ഇതിനകം സംഭവിച്ച ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് ന്യായമായ ഒരു കാരണം കണ്ടെത്തി, അത് “ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു” എന്ന അനുഭവമായി നാം അറിയാതെ അവയെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.
ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ: നാം കരുതുന്നത് നാം കപ്പലിന്റെ കപ്പിത്താനാണ് എന്നാണ്. യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ, പല തീരുമാനങ്ങളും എടുക്കുന്നത് കപ്പലിന്റെ അടിത്തട്ടിലെ അദൃശ്യമായ എൻജിൻ മുറിയാണ്. ക്യാപ്റ്റൻ പിന്നീട് ആ ദിശയെ വിശദീകരിക്കുന്ന ഒരു കഥ പറയുന്നു എന്നു മാത്രം.അബോധാവസ്ഥയെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും ആകർഷകമായ കാര്യം, പരിചിതമായതിനെ സത്യമായി തോന്നിപ്പിക്കുവാൻ അതിന് കഴിയും എന്നതാണ്. വർഷങ്ങളോളം ആവർത്തിക്കുന്ന ഒരു ചിന്ത ഒരു വസ്തുതയായി നമുക്ക് തോന്നുവാൻ തുടങ്ങും. ഒരു ബാല്യകാല അനുഭവത്തിന് നിശബ്ദമായി ഒരു മുതിർന്നവരുടെ ബന്ധത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുവാൻ അതിനു കഴിയും. ഒരു പഴയ ഭയത്തിന് ജാഗ്രതയായി വേഷം മാറിനിൽക്കുവാൻ കഴിയും. ഒരു മുറിവ് കോപമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടാം. അംഗീകാരത്തിനായുള്ള ആവശ്യം അഭിലാഷമായി വേഷംമാറിയേക്കാം. മറ്റൊരാളുടെ മുഖം, വാക്കുകൾ അല്ലെങ്കിൽ നിശബ്ദത എന്നിവയെ നമ്മൾ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്ന രീതി പോലും, നാം അവയെക്കുറിച്ച് ബോധവാന്മാരാകുന്നതിന് വളരെ മുമ്പുതന്നെ സംഭവിച്ച അനുഭവങ്ങളാൽ നിറച്ചിരിക്കാം.
നമ്മൾ നമ്മുടെ ജിവിതത്തിന്റെ രചയിതാക്കളാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുവാൻ നമ്മൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. നമ്മുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളും അഭിരുചികളും പ്രതികരണങ്ങളും നാം ഓരോരുത്തരുടെയും യുക്തിയുടെ പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ സ്വതന്ത്രമായി രചിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന് നാം ഓരോരുത്തരും വിശ്വസിക്കുന്നു. എന്നാൽ സൂക്ഷ്മമായി നോക്കുമ്പോൾ, വ്യത്യസ്തമായ ഒരു എഴുത്തുകാരൻ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. വാക്യത്തിന് പകരം പ്രതീകാത്മകമായി, വസ്തുതയ്ക്ക് പകരം വികാരത്തിൽ, അവയെ ചോദ്യം ചെയ്യുവാൻ നമുക്ക് വാക്കുകൾ ലഭിക്കുന്നതിന് വളരെ മുമ്പുതന്നെ നിശ്ചയിച്ച രീതിയിൽ അല്ലെങ്കിൽ ശൈലിയിൽ എഴുതുന്ന ഒരാൾ. ഇതാണ് അബോധ മനസ്സ് – നമ്മുടെ ശത്രുവല്ല, നമ്മുടെ ദാസനുമല്ല. ഒരുപക്ഷേ നമ്മുടെ ഏറ്റവും പഴയ കൂട്ടുകാരൻ, ഒരൊറ്റ, ശ്രദ്ധേയമല്ലാത്ത ദിവസത്തിന്റെ സാധാരണ ഘടനയെ നിശബ്ദമായി രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു നിശ്ശബ്ദ ശില്പി.
