ആൻ്റണി പുത്തൻപുരയ്ക്കൽ
ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ കുറവുകൾ പലപ്പോഴും വാക്കുകളുടെ അഭാവമല്ല, മറിച്ച് ഉള്ളിൽ തിളച്ചുമറിയുന്നത് പുറത്തു പറയുവാനുള്ള ധൈര്യമില്ലായ്മയാണ്. പറയേണ്ടിയിരുന്ന സ്നേഹം, ചോദിക്കേണ്ടിയിരുന്ന ക്ഷമ, തുറന്നുകാട്ടേണ്ടിയിരുന്ന സത്യം, എല്ലാം നെഞ്ചിനുള്ളിൽ തന്നെ അടക്കിവെച്ച് നാം ജീവിച്ചുതീർക്കുന്നു. ഒടുവിൽ തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ നാം ഖേദിക്കുന്നത് ചെയ്ത തെറ്റുകളെക്കാളും, ചെയ്യാതെ വിട്ട ആ പ്രകടനങ്ങളെ ഓർത്താണ്. പറയാതെ പോയ വാക്കുകൾ, കൊടുക്കാതെ പോയ ആലിംഗനങ്ങൾ, തുറക്കാതെ പോയ വാതിലുകൾ. അവയിൽ ചിലത്:
*കൃതജ്ഞത* – ജീവിതത്തിൽ നമുക്ക് ലഭിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന നന്മയ്ക്കും നമ്മുടെ ശരീരത്തിനും സാധാരണ നിമിഷങ്ങൾക്കും നിശബ്ദമായി നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്നവരോടും പ്രകടിപ്പിക്കാത്ത കൃതജ്ഞത.
*ആത്മസ്നേഹം* – നമ്മൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് നൽകുന്ന അതേ ദയയോടെ സ്വയം സ്നേഹിക്കുവാനുള്ള കഴിവിഴില്ലായ്മ.
*ആത്മവിശ്വാസം* – നമ്മുടെ സ്വന്തം ജ്ഞാനത്തിലും ആന്തരിക ദിശാസൂചനയിലുമുളള വിശ്വാസക്കുറവ്.
*ആത്മക്ഷമ* – നമ്മുടെ തന്നെ മുൻകാല തെറ്റുകൾ ക്ഷമിക്കുവാനുള്ള സന്നദ്ധതക്കുറവ്.
*അത്ഭുതം* – സാധാരണ കാര്യങ്ങളിൽ അത്ഭുതപ്പെടുവാനുള്ള നമ്മുടെ കഴിവുകുറവ്.
*സാന്നിധ്യം* – പഴയ ഓർമ്മകളിലോ, ഭാവി പ്രതീക്ഷകളിലോ ജീവിക്കുന്നതിനുപകരം ഈ നിമിഷത്തിൻ്റെ യഥാർത്ഥ സാന്നിധ്യം ആസ്വദിക്കുവാൻ കഴിയാതെ പോവുക.
*കാരുണ്യം* – നമ്മോടും എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളോടുമുള്ള കാരുണ്യക്കുറവ്.
*ജിജ്ഞാസ* – ‘എനിക്കറിയാം’ എന്ന ഉറപ്പിൽ നിന്ന് ‘ഇനിയും എന്താണ് അറിയുവാനുള്ളത്?’ എന്ന വിസ്മയത്തിലേക്കുള്ള മനസ്സിൻ്റെ തുറവിക്കുറവ്.
*വിനയം* – ജീവിതം എപ്പോഴും നമ്മുടെ ധാരണയേക്കാൾ വലുതാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുവാനുളള കഴിവ്.
*ക്ഷമശീലം* – വ്യക്‌തികളെയും ബന്ധങ്ങളെയും നമ്മെയും സ്വാഭാവികമായി വികസിക്കുവാൻ അനുവദിക്കുന്ന ക്ഷമാശീലം.
*നിശബ്ദത / നിശ്ചലത പര്യാപ്തത* – ഒരു ജീവിതം മൂല്യവത്താകാൻ നിറയ്ക്കേണ്ടതില്ല എന്ന ബോധ്യം; ആ ഉൽപ്പാദനക്ഷമമല്ലാത്ത സമയം സമയം പാഴാക്കുന്നില്ല എന്ന വിശ്വാസം.
*ആഴത്തിലുള്ള ശ്രവണം* – വാക്കുകൾ മാത്രമല്ല, ഹൃദയങ്ങളും കേൾക്കുന്ന ശ്രവണശക്തി.
ഉല്ലാസം* – സന്തോഷം ഒരു ആഡംബരമല്ലെന്നും മനുഷ്യന്റെ ആവശ്യമാണെന്നുമളളള ഓർമ്മ.
*ധൈര്യം* – സുരക്ഷിതമായി ജീവിക്കുന്നതിനേക്കൾ യഥാർത്ഥമായി ജീവിക്കുവാനുളള തൻ്റേടം.
*സ്വീകാര്യത* – യാഥാർത്ഥ്യത്തെ സ്വാഗതം ചെയ്യുവാനുള്ള തുറവി.
*ദയ* – ആരും കാണാതെ പോകുന്ന, തീരെ ചെറിയ സ്പർശനങ്ങളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആ നന്മ.
*വിസ്മയം* – സൗന്ദര്യത്തിനും പ്രകൃതിക്കും നിഗൂഢതയ്ക്കും മുന്നിൽ നിശബ്ദമായി നില്ക്കുവാനുളള അനുദിന കൗതുകം.
*ആദരവ്* – ജീവിതത്തെ ഉപയോഗപ്രദമാകുന്നതിനുപകരം പവിത്രമായി പരിഗണിക്കുവാനുളള ബഹുമാനം.
*സംതൃപ്തി* – മതിയായത് മതിയാകുമെന്ന് തിരിച്ചറിവ്.
*ഔദാര്യം* – സമയം, ശ്രദ്ധ, പ്രോത്സാഹനം, ക്ഷമ എന്നിവ നൽകുവാനുള്ള മടി.
*പ്രത്യാശ* – ശുഭാപ്തിവിശ്വാസമായിട്ടല്ല, മറിച്ച് ഹൃദയം തുറന്നിടുവാനുള്ള സന്നദ്ധത.
*സന്തോഷം* – കുറ്റബോധമില്ലാതെ ആനന്ദിക്കുവാൻ നമ്മെത്തന്നെ അനുവദിക്കുവാനുളള കഴിവ്.
*വിശ്രമം* – മനുഷ്യ പ്രവൃത്തികളല്ല, മറിച്ച് നമ്മൾ മനുഷ്യരാണെന്ന് ബഹുമാനം.
*ആശ്ചര്യപ്പെടൽ* – പെട്ടെന്നുള്ള ഉത്തരങ്ങളിലേക്ക് തിരക്കുകൂട്ടുന്നതിനുപകരം ആഴത്തിലുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുവാനുളള മനോഭാവം.
*സ്വന്തമായത്* – നമ്മേക്കാൾ വലിയ ഒന്നിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന് ഓർമ്മ.
*സ്വയം സ്വീകാര്യത* – എന്തെങ്കിലും പുരോഗതി ആരംഭിക്കുന്നതിന് മുമ്പ്, ഇതാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇവിടെയുള്ളതെന്ന് ആദ്യ സ്വയം സമ്മതം.
*നമ്മുടെ സ്വന്തം രൂപീകരണത്തോടുള്ള ക്ഷമ* – നടക്കുവാൻ പഠിക്കുന്ന കുഞ്ഞിനോട് കാണിക്കുന്ന അതേ ക്ഷമ, മുതിർന്നവരായി വീണ്ടും പഠിക്കുവാൻ തുടങ്ങുന്ന നമ്മോട് നാം കാണിക്കാത്ത ക്ഷമ.
*ദുഃഖിക്കാനുള്ള അനുമതി* – നമ്മുടെ സ്വന്തം നഷ്ടങ്ങൾ, ശാന്തമായവ ഉൾപ്പെടെ: നമുക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയാത്ത ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു പതിപ്പ്, അവസാനിച്ച ഒരു ബന്ധം, മാറിയ ഒരു ശരീരം എന്നിവയെ ഉൾക്കൊള്ളുവാനുളള വിമുഖത.
*നമ്മുടെ സ്വന്തം വേദനയെക്കുറിച്ചുള്ള ജിജ്ഞാസ*: അതിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിധിന്യായമല്ല. ഈ വികാരം എന്താണെന്ന് ചോദിക്കുന്നു, ഞാൻ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെയെന്ന് എന്നോട് പറയാൻ ശ്രമിക്കുതെ.
*ആഘോഷം* – വലിയ അവസരത്തിനായി കാത്തിരിക്കാതെ നമ്മുടെ സ്വന്തം ചെറിയ വിജയങ്ങളെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന മനഃസ്ഥിതി.
*നമ്മുടെ സ്വന്തം പ്രതിരോധശേഷിയിൽ വിസ്മയം* – മിക്ക ആളുകൾക്കും അവർ പരാജയപ്പെട്ട ഓരോ തവണയും, തിരിച്ചുവന്ന ഓരോ തവണയേക്കാളും വളരെ എളുപ്പത്തിൽ പട്ടികപ്പെടുത്തുവാനുളള കഴിവ്.
*അതിരുകളിലെ ആത്മാഭിമാനം* – നമ്മുടെ സ്വന്തം പരിധികൾ നമ്മളല്ലാതെ മറ്റാരും നടപ്പിലാക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ പോലും അവയെ ബഹുമാനിക്കേണ്ടതാണ് എന്ന വിശ്വാസം.
*സൗഹൃദത്തിലെ സാന്നിധ്യം* – നമ്മൾ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് വേണ്ടി എപ്പോഴും പകുതി മറ്റൊരിടത്ത് ആയിരിക്കുന്നതിനുപകരം, നമ്മൾ സ്വയം പൂർണ്ണമായി സന്നിഹിതരാകുവാൻ ശ്രമിക്കുന്ന തിരിച്ചറിവ്.
